liefde

Zoeken, we doen het allemaal. Terwijl romantiek zich een weg baande tussen de bebloemde letters in boeken, was er een tijd dat er gezocht werd naar de beste partij. Dit om genetische, economische of familiale redenen. Zoektochten gingen soms een eeuwigheid door en sommige resulteerden in verdriet of eindigden zelfs helemaal niet. Vandaag de dag zijn de zoektochten nog steeds om diezelfde redenen, maar zijn er toch ook andere factoren op het strijdtoneel verschenen. Waar veelal aandacht wordt gespendeerd aan de genetische kant van de zaak, wordt vaak over het hoofd gezien dat de essentie van de mensheid zich ìn het hoofd afspeelt! Daar gevleugelde woorden de oorschelp penetreren en daarbij het trommelvlies hemels laat trillen, vindt die poëzie meestal een uitgang langs de andere zijde van het hoofd. Enkel woorden die zijn voorgeschreven en behoren tot het algemeen verwachtingspatroon van de mens, worden opgenomen en indien men een andere of beperktere vocabulaire verkiest,  komt er na een regenbui geen zonneschijn. Eveneens is schijn ook een speler die al eeuwen op de voorgrond optreedt. Achter perfectie die meer verblindend is dan de stralen van de zon, schuilt echter vaak iets geheel anders. Gigantische domeinen, klasse rijtuigen en vrienden in de hoogste kringen schieten bliksemschichten in de ogen van zij die dat niet hebben. Echter van zodra de camera’s niet meer gericht zijn op die oogverblindende taferelen, komt de waarheid boven drijven. Een oogopslag kan veel onthullen, maar niets gaat boven woorden die je niet verwacht en woorden die anders zijn dan alle anderen! Daarom dat een heleboel kleine details échte strelingen voor het oog tevoorschijn toveren: Een opeenstapeling van schoonheden, talenten en zelfs aanwezige pracht en praal die alleen jij kan zien. Een idee dat constant in gedachten dwarrelt. Gedachten over een natuurlijke, wonderbaarlijke, verbazingwekkende persoonlijkheid. Daar bijkomend is er een onbeschrijflijk gevoel! Een gevoel dat zelfs de grootste ‘ontdekkingsreizigers’ in het ongewisse laat. Een gevoel dat harten en zielen verwarmd. Een gevoel dat het denkvermogen aantast, zelfs uitschakelt soms! Een gevoel dat alle elementen van de aarde uit balans brengt. Dat is waar het om te doen is! Daarom dat een zoektocht in vele gevallen een noodzaak is. Maar het kan ook gewoon zijn dat dromen toevallig je pad kruisen of gewoonweg uit de hemel voor je neus vallen…

De gevaren van het peloton

Het wielerseizoen draait weer op volle toeren en dat gaat in een land als België niet onopgemerkt voorbij. Het voorjaar volledig kleurde Belgisch met zo goed als alle klassieke zeges geboekt door verschillende Belgen. Philippe Gilbert toonde zich oppermachtig in de heuvelklassiekers, de hel van het noorden was voor Johan Vansummeren en de Ronde van Vlaanderen voor Nick Nuyens. Het Belgisch wielerwezen veranderde op twee maanden tijd van een sprookje in een werkelijk drama. Het gebeurt gelukkig niet vaak, maar in de Giro kwam een renner om het leven. De 26 jarige Wouter Weylandt: een veelbelovend Belgisch renner, maakte een doodsmak. De kansloze renner laat zijn zwangere vrouw, familie, vrienden, collega’s uit het wielermilieu en een stomverbaasde wereld achter. 


De televisiebeelden spraken boekdelen en zij die live aan het kijken waren, wisten meteen hoe laat het was. Het duurde ook eventjes voor de naam van de jonge Gentenaar werd doorgegeven, want in zo’n onoverzichtelijk wedstrijdverloop was het voor de commentatoren gissen wie die jongen was die niet meer bewoog en voor wie alle hulp te laat kwam. Zij die doorgaans goochelen met taal, ruilden hun kennis in voor ongeloof en verdriet terwijl topsport zijn menselijke kant toonde. Hoe we in het voorjaar supermannen wedstrijden zagen winnen, zien we nu iets geheel anders. Meteen wordt ook de link gelegd met eerdere ongevallen in het wielrennen. Gaande van de legendarische dood van Tom Simpson tot het tragische ongeval op de piste van Gent van Isaac Galvez. 


Opeens laten analytici als Michel Wuyts (waarvan je de aangeslagenheid van zijn gezicht kon aflezen) van zich horen en wijzen met de vinger naar de organisatie. De afdaling zou onverantwoord zijn geweest en dit kan volgens hen niet op zo’n niveau. Waarom moet er altijd eerst een dode vallen voor er gesproken wordt? Waar eerst uren gediscussieerd werd over het gebruik van communicatie (de zogenaamde oortjes) wordt nu volop gepraat over de onverantwoorde parcours waar gestreste renners over moeten racen. Er is zoveel stof gaan opwaaien waardoor het lijkt alsof de dood van Wouter Weylandt er niet eens meer toe doet en hij gewoon een reden is om maatregelen te treffen en te vernieuwen in het peloton. Wat er gebeurd is, mag echter niet vergeten worden… Wouter Weylandt, een vriendelijke jongeman voor altijd uit ons midden, voor eeuwig in ons hart.

Voetbalbond vs. advocaten van de duivel

Al een hele week is er heibel in de Belgische competitie doordat staartploeg Eupen een klacht heeft ingediend na de competitie tegen Lierse SK, dat Eupen op de laatste speeldag voorbijstak in de reguliere competitie. Volgens Eupen zou Lierse in de inhaalwedstrijd tegen KV Mechelen die oorspronkelijk plaatsvond op 4 december, een speler (Jason Adesanya) hebben ingeschreven die op 4 december nog niet speelgerechtigd was. De jeugdspeler van Lierse kreeg daags voor de aanvang van de wedstrijd van de voetbalbond een licentie om te mogen starten. Indien Eupen gelijk zou hebben, zou de hele competitie in het water vallen. Eupen zou meedoen aan Play off II en Lierse zou Charleroi moeten bekampen voor een eindronde-ticket. Ook bovenaan zou er een en ander veranderen. Volgens het bondsreglement verliest dan Lierse zijn punten aan KV Mechelen, waardoor zij de plaats van Standard de Liège zouden innemen in de Play off I.
In die Play off I zijn al heel wat abonnementen aan de man gebracht voor de huidige kalender en zit men niet te wachten op last minute wijzigingen.


Lierse reageert dat er geen enkel probleem was met de licentie en dat Adesanya wel degelijk speelgerechtigd was voor de wedstrijd. KV Mechelen heeft na de wedstrijd zelf een controle uitgevoerd en had de speler ook onderzocht, maar vond geen probleem. Dat meldde Fi Vanhoof, sportief directeur van KV Mechelen. Ook zei hij dat zijn club op deze manier niet wil deelnemen aan de play off I en kwalificatie ervoor op sportieve wijze moet worden afgedwongen. 


De andere betrokken club: Standard reageerde via de website duidelijk: Standard speelt play off I. Het is het niet eens met de gang van zaken, maar maakt er ook niet teveel woorden aan vuil omdat het naar eigen zeggen daar geen reden toe heeft en iedereen de reglementen moet respecteren. "Onze club vandaag bevestigen dat het klassement van de reguliere fase van het kampioenschap van de Jupiler Pro League definitief is. Conform de regels opgelegd door de Jupiler Pro League, impliceert, na afloop van deze fase, het opsturen van de factuur betreffende een nieuwe schijf van de televisierechten, uitdrukkelijk  de erkenning van het uiteindelijk klassement door alle clubs. KV Mechelen stuurde zijn factuur naar de Liga afgelopen maandag 21 maart. Eupen stuurde de zijne de 22^ste maart 2011. Hierbij werd geen enkele reserve geformuleerd. Het klassement is bijgevolg definitief.

De Directie van Standard Luik wenst verder haar standpunt niet te ontwikkelen, maar wou toch even deze informatie meedelen als onmiddellijk antwoord op aansprekingen of vragen van supporters tijdens deze periode dat abonnementen moeten worden verlengd voor de playoffs 1."

Aldus het bericht op de website van voetbalclub Standard.


Opinie
Als er bij de bond een licentie voor een speler wordt aangevraagd voor een bepaalde speeldag (in dit geval een inhaalwedstrijd), zou er toch bij de kbvb ook een lichtje moeten branden op het tijdstip wanneer de licentie wordt aangevraagd? Als de acties van Lierse onreglementair zouden zijn geweest, had de bond toen al moeten ingrijpen. Anders spreekt het zijn eigen reglementen tegen, want het is wel de bond die de licenties geeft, niet de clubs! De manier van Eupen om zich alsnog te handhaven in de hoogste afdeling is niet bepaald proper... Alle clubs onderaan hebben kansen genoeg gehad om punten te sprokkelen en moeten na de competitie niet komen klagen als ze het sportief niet gehaald hebben... Als Eupen nu gewonnen zou hebben tegen Mechelen op de laatste speeldag, zullen zij nooit die klacht hebben ingediend wat wijst op zwakte en oneerlijkheid! Als dit de manier van werken is, kan je elke rode kaart, elk 'onterecht' doelpunt dat werd toegekend en alle fases die resultaatbepalend waren voor een bepaalde wedstrijd, aankaarten via de rechtbank en alles laten herspelen! Dit is toch niet de bedoeling denk ik... Ergens moeten grenzen worden getrokken, maar clubs maken er tegenwoordig een sport van om de mazen in het net van het bondsreglement te zoeken in plaats van zich te concentreren op de competitie. Het herverdelen van de tv-gelden en het opsturen van die factuur (zoals Standard zei) geldt als aanvaarding van de resultaten in de reguliere competitie. Het is dus niet netjes daags na inzending van die factuur na te trappen op je rechtstreekse concurrenten. 


Stel dat Eupen gelijk krijgt via dit onderzoek, is het helemaal gedaan met onze competitie: Standard zal klacht indienen omdat op de dag van de uitspraak (5 april) de play offs al zijn gestart. Lierse zal zich uiteraard ook niet laten doen en zal wellicht ook een procedure starten. Dat is het recht van de clubs, een recht waar naar mijn mening iets teveel gebruik van wordt gemaakt. Net zoals die procedure van Charleroi inzake de inhaalwedstrijd tegen Cercle Brugge. Lierse en Eupen hebben bovendien samen ook nog een klacht lopen tegen de KBVB daar het reglement zegt dat de 2 laatste competitieduels op het zelfde moment moeten plaatsvinden en dit niet is gebeurd. Zij eisen echter enkel een schadevergoeding.




Bijlage:
artikels 1006 en 1020 zijn duidelijk over speelgerechtigdheden bij inhaalwedstrijden:
http://extranet.e-kickoff.com/project/publiek/reglement/reglement_nl.pdf

Cijfers, het leven...

Wordt er ooit over nagedacht dat het leven aan elkaar hangt van cijfers?
Voor studenten is alles afhankelijk van scores die behaald worden op tests en examens,
voor bedrijven is alles afhankelijk van kwartaalcijfers, 
investeringen, aandelen, jaarcijfers...


Geld, punten, scores... Als later aan het einde van de maand de rekening niet klopt, 
zit je met een probleem!

Alweer cijfers die opduiken.


Percentages, kansen, aantal doden... Het wordt naar je hoofd geslingerd! Er is geen feit dat aan je neus voorbij gaat zonder dat daar een cijfer aan vast hangt. Dat bestaat niet meer.


Ooit moet dat toch anders geweest zijn? Ooit moet er een tijd geweest zijn dat men niet kon tellen,
dat niet alles om ter beste, om ter meeste moest zijn!


Waar is de tijd? Zelfs tijd zijn cijfers! Alles, maar dan ook alles draait erom. Ik trek mijn woorden terug dat wiskunde voor niets goed is, maar ook was er ooit een tijd dat zelfs wiskunde niet gekend was en er toch leven werd voortgezet...


Keep it simple bro's!

Reactie na Lierse-Westerlo

Jurgen Cavens:
“De eerste helft speelden we goed en drukten we goed naar voren, maar in de tweede helft was alles anders. We kwamen 1-0 voor, dus moest Westerlo al 2 keer scoren om ons bij te benen. Na de rust gebeurde dat dan ook en kwam er paniek waardoor al snel dat derde doelpunt viel. Via Maric hadden we nog enkele goeie kansen, maar echt voetbal bleef uit. De inbreng van Brüls bij Westerlo was voor Westerlo van kapitaal belang! In de eerste helft heersten we over het middenveld, maar na de pauze was die volledig omgekeerd. Tien minuten voor tijd krijg ik een mooie steekpass van Wesley Sonck en omspeel de zwak uitgekomen keeper met een schijnbeweging en toen had ik het gevoel dat alles nog mogelijk was! Maar in plaats van rustig te blijven, begonnen we met overhaaste acties en teveel slordigheden te spelen. We stonden tegen het einde aan met vier spitsen en dat moet toch meer uitgespeeld worden dan. Voor Lierse is het een absolute gemiste kans. Zeker met het uitzicht op de wedstrijd van nu zondag tegen Eupen. Hopelijk gaat het dan een stuk beter!”

Het station

Het station: het mekka van het openbaar vervoer. Dé plaats waar je voor ongelimiteerde keuzes wordt gesteld. Je kan een trein nemen naar alle uithoeken van onze wondere wereld. Sommige treinen rijden zelfs onder het water! Onderweg kom je dan de meest geweldige taferelen tegen. Neem nu de klassieke stationsbuurten die in de grote steden zowat overal hetzelfde zijn: Je bent er getuige van de lelijkste krotten van het land. Je merkt correct op: “dit is het uithangbord van het land! Zo stond het niet in de reisfolder, maar hier zie ik het toch!” Niemand lijkt te beseffen dat iedereen die de trein neemt werkelijk voorbij deze prachtige locaties komt en er het zijne van denkt.

Met wat meeval, kom je bij het binnenrijden van een station, aan je linker of rechter zijde, enkele uitvoerders van het oudste beroep ter wereld tegen. Indien je door ons land met de trein rijdt, kan je ook de uitgestrekte weilanden zien waar enkele melkkoeien staan te grazen alvorens hun uiers worden leeggezogen door de immer sympathieke melkveehouders… Ook zie je in de verte het wondere dorpsleven waar je alle soorten hypothecaire woningen ziet staan. Zo gaat dat hier… Er is slechts een beperkte klasse dat effectief zijn woning bezit! Meestal bezit de maffia (de banken red.) een stuk van jou zuurverdiende eigendom. Vanuit de trein zie je ook altijd duidelijk hoe mensen hun eigendom zo afbakenen met immense omheiningen. Een typisch staaltje van westers protectionisme. Het lijkt wel of elk stukje grond een eigen unitaire staat is dat wordt bestuurd door het klassieke Vlaamse gezinshoofd: een gezette man met een stevige pint in zijn handen.

De trein nemen heeft ook bijzonder veel sociale voordelen. Conversaties op de trein beperken zich ook meestal tot het begroeten van de conducteur of vragen beantwoorden van onzekere reizigers die niet weten of ze wel op de juiste trein zijn gestapt. Daar komt dan de alwetendheid van de mens naar boven en begin je het hele treinnetwerk van het land op te zeggen om toch maar goed over te komen en de mensen gerust te stellen… De meeste mensen weten wel dat ze op de juiste trein zitten, maar vragen dat om dan toch maar iets te kunnen zeggen. Het lijkt als het ware op een falende conversatiestarter. Je ziet dan ook mensen altijd een plekje zoeken waar ze alleen kunnen zitten, want naast iemand gaan zitten waar ook nog een plaatsje is, kan niet volgens het wetboek van de treinreiziger.

Stoptreinen zijn altijd het leukst, de ‘boemeltrein’ in de volksmond. Zo kom je op plaatsen waar je nooit van gehoord hebt, laat staan waarvan je vermoedde dat zo’n achterlijk gat een station had… Zo van die stationshuisjes met een spoor ernaast en een verouderd bordje met de al even achterlijke dorpsnaam erop. Op het belachelijk kleine perron staan dan altijd die dorpsgekken te wachten alvorens de trein te enteren en een plaats te zoeken om wat mensen te irriteren met hun verschrikkelijke dialecten. Dus je verwacht al niet echt niet dat die boerendorpen nota bene een station hebben, laat staan een spoor hebben dat het grondgebied doorkruist. Er zijn van die dorpen waar 12 organismen wonen met de 2 koeien, de pastoor, de cafébaas en de 5 schapen meegeteld bij de lokale bevolking. Wat dan volgt zijn van die mensen opeens glimlachen als de conducteur de naam van zijn of haar dorp afroept als volgende stopplaats. Dat noem ik de plattelandse fierheid van onze maatschappij.

Stationomroepers hebben toch ook de saaiste job ter wereld. Vanaf 6 uur ’s ochtends zijn die mensen al aan het zagen welke trein er op welk perron aankomt. Voor de mensen die dicht aan een station wonen moet dat toch ook irritant zijn op een warme zomerdag wanneer de ramen geopend zijn en ’s ochtends dat monotone geluid de slaapkamer binnenglijdt. 

Wachten op de trein is nog het ergste van al. Zij kunnen het zich permitteren van tien minuten te laat aan te komen, maar als je zelf eens een minuutje vertraging oploopt, dan zie je de trein voor je neus vertrekken. Ook stakingen lijken altijd gerechtvaardigd terwijl de overheid acties onderneemt om het openbaar vervoer in ons land te promoten. Je kan er echter niet altijd op rekenen…

Hoe dan ook respect voor zij die de mensen dagelijks doorheen heel het land brengen en ze altijd veilig terug afzetten. Neem de trein: plezier gegarandeerd!

De dagen zijn geteld...

De dag dat je op een kerkhof komt te liggen, is de dag dat je zal rusten. Een dag die echter eeuwig zal duren… Een aantal keren zullen de bloemen op je perk ververst worden en het onkruid dat je grafsteen overheerst, zal nog enkele keren worden verwijderd. Uit het niets komt er een dag die nog veel langer zal duren: de dag van de vergetelheid. Daar lig je dan: je grafsteen gebroken, gevangen door het onkruid, een pot verwelkte bloemen staat aan wat er van je voeten is overgebleven. Er passeren wel telkens treinen aan het kerkhof, dus toeschouwers genoeg! Maar het houdt je niet in leven! Elke avond lig je daar te bidden dat er ooit eens een hond op je perk zijn boodschap zou willen doen, dat er een worm komt knabbelen aan je resten of dat de conciërge zijn voetafdruk achterlaat op jou stukje verdord gras… Dit is dan ook de enige aandacht die je nog zal krijgen. Op een zeker moment komen ze je daar weghalen omdat niemand heeft betaald om je nog langer te laten rusten… Wat er dan gebeurt, daarop heb ik geen klare antwoorden. Ik kan enkel zeggen dat vergetelheid troef is, een troef die niet kan worden overtroffen…