Het wielerseizoen draait weer op volle toeren en dat gaat in een land als België niet onopgemerkt voorbij. Het voorjaar volledig kleurde Belgisch met zo goed als alle klassieke zeges geboekt door verschillende Belgen. Philippe Gilbert toonde zich oppermachtig in de heuvelklassiekers, de hel van het noorden was voor Johan Vansummeren en de Ronde van Vlaanderen voor Nick Nuyens. Het Belgisch wielerwezen veranderde op twee maanden tijd van een sprookje in een werkelijk drama. Het gebeurt gelukkig niet vaak, maar in de Giro kwam een renner om het leven. De 26 jarige Wouter Weylandt: een veelbelovend Belgisch renner, maakte een doodsmak. De kansloze renner laat zijn zwangere vrouw, familie, vrienden, collega’s uit het wielermilieu en een stomverbaasde wereld achter.
De televisiebeelden spraken boekdelen en zij die live aan het kijken waren, wisten meteen hoe laat het was. Het duurde ook eventjes voor de naam van de jonge Gentenaar werd doorgegeven, want in zo’n onoverzichtelijk wedstrijdverloop was het voor de commentatoren gissen wie die jongen was die niet meer bewoog en voor wie alle hulp te laat kwam. Zij die doorgaans goochelen met taal, ruilden hun kennis in voor ongeloof en verdriet terwijl topsport zijn menselijke kant toonde. Hoe we in het voorjaar supermannen wedstrijden zagen winnen, zien we nu iets geheel anders. Meteen wordt ook de link gelegd met eerdere ongevallen in het wielrennen. Gaande van de legendarische dood van Tom Simpson tot het tragische ongeval op de piste van Gent van Isaac Galvez.
Opeens laten analytici als Michel Wuyts (waarvan je de aangeslagenheid van zijn gezicht kon aflezen) van zich horen en wijzen met de vinger naar de organisatie. De afdaling zou onverantwoord zijn geweest en dit kan volgens hen niet op zo’n niveau. Waarom moet er altijd eerst een dode vallen voor er gesproken wordt? Waar eerst uren gediscussieerd werd over het gebruik van communicatie (de zogenaamde oortjes) wordt nu volop gepraat over de onverantwoorde parcours waar gestreste renners over moeten racen. Er is zoveel stof gaan opwaaien waardoor het lijkt alsof de dood van Wouter Weylandt er niet eens meer toe doet en hij gewoon een reden is om maatregelen te treffen en te vernieuwen in het peloton. Wat er gebeurd is, mag echter niet vergeten worden… Wouter Weylandt, een vriendelijke jongeman voor altijd uit ons midden, voor eeuwig in ons hart.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten