Het station

Het station: het mekka van het openbaar vervoer. Dé plaats waar je voor ongelimiteerde keuzes wordt gesteld. Je kan een trein nemen naar alle uithoeken van onze wondere wereld. Sommige treinen rijden zelfs onder het water! Onderweg kom je dan de meest geweldige taferelen tegen. Neem nu de klassieke stationsbuurten die in de grote steden zowat overal hetzelfde zijn: Je bent er getuige van de lelijkste krotten van het land. Je merkt correct op: “dit is het uithangbord van het land! Zo stond het niet in de reisfolder, maar hier zie ik het toch!” Niemand lijkt te beseffen dat iedereen die de trein neemt werkelijk voorbij deze prachtige locaties komt en er het zijne van denkt.

Met wat meeval, kom je bij het binnenrijden van een station, aan je linker of rechter zijde, enkele uitvoerders van het oudste beroep ter wereld tegen. Indien je door ons land met de trein rijdt, kan je ook de uitgestrekte weilanden zien waar enkele melkkoeien staan te grazen alvorens hun uiers worden leeggezogen door de immer sympathieke melkveehouders… Ook zie je in de verte het wondere dorpsleven waar je alle soorten hypothecaire woningen ziet staan. Zo gaat dat hier… Er is slechts een beperkte klasse dat effectief zijn woning bezit! Meestal bezit de maffia (de banken red.) een stuk van jou zuurverdiende eigendom. Vanuit de trein zie je ook altijd duidelijk hoe mensen hun eigendom zo afbakenen met immense omheiningen. Een typisch staaltje van westers protectionisme. Het lijkt wel of elk stukje grond een eigen unitaire staat is dat wordt bestuurd door het klassieke Vlaamse gezinshoofd: een gezette man met een stevige pint in zijn handen.

De trein nemen heeft ook bijzonder veel sociale voordelen. Conversaties op de trein beperken zich ook meestal tot het begroeten van de conducteur of vragen beantwoorden van onzekere reizigers die niet weten of ze wel op de juiste trein zijn gestapt. Daar komt dan de alwetendheid van de mens naar boven en begin je het hele treinnetwerk van het land op te zeggen om toch maar goed over te komen en de mensen gerust te stellen… De meeste mensen weten wel dat ze op de juiste trein zitten, maar vragen dat om dan toch maar iets te kunnen zeggen. Het lijkt als het ware op een falende conversatiestarter. Je ziet dan ook mensen altijd een plekje zoeken waar ze alleen kunnen zitten, want naast iemand gaan zitten waar ook nog een plaatsje is, kan niet volgens het wetboek van de treinreiziger.

Stoptreinen zijn altijd het leukst, de ‘boemeltrein’ in de volksmond. Zo kom je op plaatsen waar je nooit van gehoord hebt, laat staan waarvan je vermoedde dat zo’n achterlijk gat een station had… Zo van die stationshuisjes met een spoor ernaast en een verouderd bordje met de al even achterlijke dorpsnaam erop. Op het belachelijk kleine perron staan dan altijd die dorpsgekken te wachten alvorens de trein te enteren en een plaats te zoeken om wat mensen te irriteren met hun verschrikkelijke dialecten. Dus je verwacht al niet echt niet dat die boerendorpen nota bene een station hebben, laat staan een spoor hebben dat het grondgebied doorkruist. Er zijn van die dorpen waar 12 organismen wonen met de 2 koeien, de pastoor, de cafébaas en de 5 schapen meegeteld bij de lokale bevolking. Wat dan volgt zijn van die mensen opeens glimlachen als de conducteur de naam van zijn of haar dorp afroept als volgende stopplaats. Dat noem ik de plattelandse fierheid van onze maatschappij.

Stationomroepers hebben toch ook de saaiste job ter wereld. Vanaf 6 uur ’s ochtends zijn die mensen al aan het zagen welke trein er op welk perron aankomt. Voor de mensen die dicht aan een station wonen moet dat toch ook irritant zijn op een warme zomerdag wanneer de ramen geopend zijn en ’s ochtends dat monotone geluid de slaapkamer binnenglijdt. 

Wachten op de trein is nog het ergste van al. Zij kunnen het zich permitteren van tien minuten te laat aan te komen, maar als je zelf eens een minuutje vertraging oploopt, dan zie je de trein voor je neus vertrekken. Ook stakingen lijken altijd gerechtvaardigd terwijl de overheid acties onderneemt om het openbaar vervoer in ons land te promoten. Je kan er echter niet altijd op rekenen…

Hoe dan ook respect voor zij die de mensen dagelijks doorheen heel het land brengen en ze altijd veilig terug afzetten. Neem de trein: plezier gegarandeerd!