De dag dat je op een kerkhof komt te liggen, is de dag dat je zal rusten. Een dag die echter eeuwig zal duren… Een aantal keren zullen de bloemen op je perk ververst worden en het onkruid dat je grafsteen overheerst, zal nog enkele keren worden verwijderd. Uit het niets komt er een dag die nog veel langer zal duren: de dag van de vergetelheid. Daar lig je dan: je grafsteen gebroken, gevangen door het onkruid, een pot verwelkte bloemen staat aan wat er van je voeten is overgebleven. Er passeren wel telkens treinen aan het kerkhof, dus toeschouwers genoeg! Maar het houdt je niet in leven! Elke avond lig je daar te bidden dat er ooit eens een hond op je perk zijn boodschap zou willen doen, dat er een worm komt knabbelen aan je resten of dat de conciërge zijn voetafdruk achterlaat op jou stukje verdord gras… Dit is dan ook de enige aandacht die je nog zal krijgen. Op een zeker moment komen ze je daar weghalen omdat niemand heeft betaald om je nog langer te laten rusten… Wat er dan gebeurt, daarop heb ik geen klare antwoorden. Ik kan enkel zeggen dat vergetelheid troef is, een troef die niet kan worden overtroffen…
wauw
BeantwoordenVerwijderen